ekip çalışmasına yatkınlıkla enayilik arasındaki o ince çizgi
bir gün mutfakta çalışırken bir insanın başına gelebilecek en kötü şey gerçekleşti: yere bir yumurta düştü ve kırıldı. işte o gün iş hayatında kırılganlığa yer olmadığını anladım. bir de yere yayılmış yumurtayı silmenin ne kadar zor olduğunu. bir süre çaresizce başında bekledim ama baktım yer yarılıp da yumurta ya da ben içine girmiyoruz dedim bu mecbur temizlenecek ve kendi haline bıraktıkça yayılmacı bir politika izliyordu yani bir şeyler yapmam lazımdı. herhalde yumurta kokusuna bayılırım diyen de yoktur ama her gün bir koli yumurta kırınca da alışılmıyormuş hâlâ insanı mahveden bir koku. mecburen aldım elime bir tomar kağıt havlu başladım silmeye. sildikçe her yer iyice yumurta oluyor sanki oradan alıp başka bir yere taşıyorum. o an istifa fikrine en yakın olduğum anlar listesi sıralamasında ilk beşte vardır sanırım, çok perişan bir durumdu. ama “ya kusura bakmayın ben yumurta kırdım kokusundan da midem bulandığı için temizleyemiyorum zaten silmeye çalıştıkça her şey i...